Hamilelik 33-34. Hafta

Artık göbeğimin ne kadar çok büyüdüğünü düşünürken 2500 gr olan oğlumla herşey yolundaydı aslında bu haftalarda.

Ta ki annemin rahmimi alacaklar rutin bir prosedür kandırmacalarını ısrarla sürdürüp beni bu ameliyatın herhangi bir bulguya bağlı olarak yapılmayacağına dair kandırma çabaları yeterli olmayıncaya kadar.

Hastaneye gelmemem için çok ısrar etti ama dayanamadım, ameliyata alındıktan 1 saat sonra oradaydım. Laparoskopi olacağını söyledikleri ameliyatın neden uzun süreceğini de henüz anlamamıştım. Ameliyat 5 saat sürdü, bu ameliyatın sonlandığını öğrenene kadar dokuz doğurduk ama neyseki herşey yolunda gitmişti. Tabi sadece rahim değil yumurtalıklar ve lenfler de alınmış ve ameliyat açık yapılmıştı. Annemin narkozun etkisinden ve ağrılarından kurtulacağı iyileşme süreci de 1.5-2 ay sürebilirdi daha da önemlisi pataloji raporlarıydı. Rahimde bulunan kitlede kanser hücreleri görülmüş ameliyatta bunun için yapılmıştı.

İşte o an şunu düşünüyor sadece insan bugüne kadar ne kadar saçma şeyleri önemsemişim, ne kadar saçma şeylere üzülmüşüm. Hamileliğimin 33. haftasını bitirmeme 1 gün kala annem 5 saatlik bir ameliyatla hırpalanmıştı işte, bütün gece uyumadım arada sırada babama mesaj atıp nasıl olduğunu sordum, tek istediğim güzel bir sabaha uyanmak annemin kendine geldiğini duymaktı o kadar.

Sabah doktor kontrolümüz vardı, gittik, doktor geç kalınca bir nst istedi, biz bizi oyalamak için olduğunu düşündüğümüzden çok önemsemedik. Ama nst üstümdeki stresin tüm ağırlığını taşıyordu. Çok hafif şiddette olmakla birlikte 20 dakika içerisinde 3 adet periyodik sancı bulgusuyla bir telaş doktorun karşısına gönderdiler bizi. Neyse vajinal muayene yapıldı rahim duvarı kalınlığı 3,5 cm olunca rahatlanıldı  4 gün sonra tekrar kontrole gelmek üzere doktordan ayrıldık. Elbette bu 4 günü dinlenerek geçirmem tembihlendi. Hastaneye uğrama izni de alındı falan filan. Ama ben oğlumun erken gelmeyeceğine emindim. Zaten konuştum onunla anlattım, anneannen çok hasta ve eğer sen şimdi gelmeye kalkarsan üzüntüden iyileşmekte zorlanabilir o yüzden kavuşmak için biraz daha beklemesini istedim ondan. Sonra o 4 günü çoğunlukla hastanede annemin yanında geçirdim. Oğlum da beni üzmedi sözümü dinledi pazartesi günü herşey normaldi, annemi de hastaneden o gün çıkardık. Çok bitkin ama iyiydi. O hafta onunla kaldım, o halde ne kadar bakabilirsem yanında olmak için, zaten o kadar çok seviliyormuş ki yardıma geleni gideni hiç bitmedi 🙂 Sanırım yarım saat yalnız kalmadık tüm hafta, sonra pataloji raporları tertemiz geldi. Yani herşey yoluna girdi. Biz de rutin hayatımızda Umut’u umutla sevgiyle beklemeye başladık yine yeniden.

Annemin tamamen iyileşme süreci biraz uzun olacak elbette ama her geçen gün bir öncekinden daha iyiye gidiyor…

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.