Hamilelik 21-23. Hafta

Sevgili oğlum ben hayatta kimseyi sevmekten korkmadım seni sevmekten korktuğum kadar… Ne zaman sevmeye kalksam hep bir bahanem var, hep bir daha değil biraz daha beklelerim.

32. haftasında bebeğini kaybetti arkadaşım, ve henüz tıp bir açıklık getiremiyor bu konuya, nedeni bulunamadı yani kader kısmet dendi…

İşte ben de şimdi yine seni severken korkuyla durunca dedim belki itiraf edersem çıkar gider içimden…

Yoksa herşey yolunda, aldığım kiloları kontrol altına alabildim yani bu ay 700 gr aldım zaten o da Umut’un aldığı kilo kadar falandır diye düşünüyorum. Göbeğim artık hiç bir şekilde saklanamayacak boyutlara ulaştı yani artık dünya hamiile olduğumdan haberdar. Detaylı ultrason geride kaldı, herşey yolunda hiç bir sorun yok dendi hatta çok kısa sürünce bir an birşeyleri unuttular mı diye sorma ihtiyacı duydum ben ama herşey yolunda olunca tekrar tekrar bakma ihtiyacı duyulmamış elbette…

Reflü son zamanlardaki yegane problemim, ev dışında yemek yememem gerek ancak bu şekilde kontrol altında tutabiliyorum. Göbeğim büyüdükçe yürüyüşüm de paytaklaşmaya başladı.

2 hafta sonra şeker yüklemesi yapacaklar bence bir sorun çıkmaz çünkü ben yeterince şeker yüklüyorum aslında kendime 🙂 Zaten sonrasında da 2. trimestır sona eriyor. Bizi bekleyen o zorlu 3. trimestıra gireceğiz. Beklenen doğum ocakta miyomum sabit 7 cm ve Umut hala kafasını miyomun altından çıkarmadı. Boyu 26cm kilosu 550 gr. Son ana kadar miyom, vajinal doğumla ilgili bir sorun oluşturacak mı bilemeyeceğiz…

Detaylı ultrasondan sonrasında artık herkes babama benzetiyor ağız yapısını :)))) Babam konuyla ilgili oldukça soğukkanlı, doğmadan karar vermemeliymişiz…

Kardeşim evlendi geçen hafta ben de hamileliğim konusunda tüm tanıdıklarımızla fikir alişverişinde bulunabildim !

Neyse ortak karar hamileliğin bana çok yakışmış olduğu, koca göbeğimle güzel bulundum ne şahane 🙂

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.